1 augustus 2018

Blogs

Hieronder vind je inspiratie in blogs die wij regelmatig schrijven aan de hand van coaching, trainingen en onze eigen belevenissen. Er is geen beter of slechter in het leven. Wij zijn er van overtuigd dat we allemaal kunnen leren in ons leven. Van onszelf en van elkaar. We delen deze blogs graag ter inspiratie met jou!

Blog: De kracht van de kudde

De gehele kudde heeft als taak om veiligheid te waarborgen en te anticiperen op de omgeving om te overleven.
Wat als de kudde te maken krijgt met omgevingsomstandigheden die anders zijn. Te denken valt bijvoorbeeld aan drijfzand of rivieren die moeten worden overgestoken.

Een mooi fenomeen vindt dan plaats. Gekeken wordt in de kudde wie de ervaring of kwaliteiten heeft om in deze situatie te zorgen dat de kudde kan overleven. Het aansprekende voorbeeld is het verhaal van “chef drijfzand”. In een kudde werden ieder jaar veulens geboren. Een van de veulens kwam na de geboorte vast te zitten in drijfzand. Het zakte steeds verder weg in het drijfzand, maar wist uiteindelijk zichzelf te bevrijden.

Telkens als de kudde daarna bij drijfzand in de buurt kwam werd het veulen dat vast had gezeten naar voren geduwd. Dit veulen had immers ervaring met drijfzand! Wanneer de kudde weer in veiligheid was nam het veulen weer de plek in naast zijn moeder midden in de kudde.

Het veulen werd ingezet op zijn ervaring en kwaliteiten en had daarmee een toegevoegde waarde voor de kudde. Dit vind ik een schitterend voorbeeld van gebruik maken van elkaars kwaliteiten.

Met welke kwaliteiten heb jij een toegevoegde waarde op het werk /familie/relatie/vriendengroep?

Blog: Een spiegel voorgehouden door een paard

Paardencoaching. Heb jij er weleens van gehoord? Ik wel, maar ik had het nog nooit ervaren. Een mooie verbinding tussen mens en dier. Door middel van het paard krijg je inzichten in vragen waar je op dat moment mee worstelt. Paarden zijn zeer gevoelige dieren, die continu zijn afgestemd op de ander. Want bij gevaar is het van belang te weten wie leidt en wie volgt en hoe de status van de groep is. Het zijn tenslotte prooidieren.

Tijdens mijn NLP Master opleiding liep ik iemand tegen het lijf die op die manier mensen coacht. ‘Wat bijzonder!’, jubelde het al in mij. We raakten in gesprek en voordat ik het wist hadden we een afspraak gemaakt. Ik zou een keertje langskomen voor deze ervaring van coachen.

En zo geschiedde. Op een frisse namiddag ging ik op pad, benieuwd wat de dag me zou brengen. We lunchten samen en het moment supreme kwam dichterbij. In de paardenbak maakten we een afzetting, waarna paard Truus en ik samen de ring zouden betreden. Truus was wat onrustig, ik ook! Ze liep wat onrustig rond en ik stond nog buiten de ring, ook nog wat onrustig te zijn. Ze keek me aan, ik haar en we dachten beiden hetzelfde (aanname :-)). Wat doe ik in deze afzetting, wat een beperking! En Truus deed wat ik ook gedaan zou hebben. Ze nam een aanloop en sprong! Over de omheining, op naar de vrijheid. Het raakte me diep. Ik zeg altijd dat ik niet van hokjesdenken houd. Nu doorleefde ik voor het eerst heel intens hoe dat bij me hoort. Niet meer en niet minder.

Truus gaf me ook terug welke rust er achter mijn onrust zit die ik regelmatig ervaar. Wat een mooie spiegel en inzichten kreeg ik die namiddag. Welke spiegel zou jij jezelf cadeau willen doen? Schrijf dat eens op en sta daar eens bij stil. Marieke

Blog: Verbinding met jouw hoofd, hart en buik

We weten allemaal dat we een brein hebben, ons hoofd. En de meesten van jullie weten inmiddels ook dat het hart ons ook veel informatie geeft, ons tweede brein zogezegd. En er is veel onderzoek gedaan naar nog een derde brein, zo blijkt, ons buikbrein. In onze training leren we je hoe je in verbinding komt met deze drie breinen. Zodat je vanuit je hart doet wat voor jou belangrijk is, je hoofd je kan vertellen wat jouw mogelijkheden zijn en jouw buik ervoor zorgt dat je ook in de actie komt en doet wat bij jouw eigen ik hoort.

Een techniek die wij gebruiken tijdens onze trainingen, waarbij jouw breinen centraal staan, heet mBraining, oftewel mBIT, multiple brain integration technique. Deze techniek is gebaseerd op neurowetenschappelijk onderzoek in combinatie met de aloude wijsheden van de vroegere stammen. Daaruit blijkt dat wij drie neurale netwerken hebben die in staat zijn informatie te verwerken, te leren en een eigen wijsheid met zich meebrengt.

Een krachtige manier om in contact te komen met jouw breinen is het gebruik maken van een coherente ademhalingstechniek. In onze trainingen leren we jou deze techniek. Om vervolgens in verbinding te gaan met jouw drie breinen. Wat kunnen zij jou vertellen over jouw gewenste situatie, jouw verlangen daarin. Je zult versteld staan van de informatie die jou dat brengt! Elk brein heeft zijn eigen wijsheid. Zo is het hart gericht op jouw verlangens, op dat wat jij belangrijk vindt, je emoties en gevoelens (compassie voor jezelf en anderen).

Je hoofd richt zich op opties en mogelijkheden, geeft betekenis (jouw creativiteit). Je buik tenslotte staat voor wie jij daadwerkelijk bent, jouw kernidentiteit, gaat over je grenzen en in beweging komen (moed en lef). Wat het mooie en effectieve is aan deze techniek? Je hebt jezelf altijd bij je en deze techniek brengt je in verbinding met jouw eigen wijsheid. Hoe fijn is dat! Marieke van Beek

Blog: Mijn eerste keer paardencoaching

Het was in mijn functie als HR adviseur dat wij met de afdeling op een woensdag aan het einde van het jaar vertrokken richting hei. Letterlijk en figuurlijk. Om in de ochtend de afdelingsplannen met elkaar af te stemmen en vorm te geven. En in de middag met paardencoaching aan de slag te gaan.
De ideeën bij de collega’s over paardencoaching varieerde van “enigszins sceptisch” tot “erg nieuwsgierig”. Vanaf mijn achtste reed ik al iedere dag paard. Omgaan met paarden was voor mij bijna het zelfde als tanden poetsen; een dagelijkse gewoonte. Ik was erg benieuwd hoe het zou gaan wanneer ik samen met mijn collega’s voor de eerste keer paardencoaching zou doen. Samen trainen met een paard is namelijk toch iets anders dan samen met collega’s diverse thema’s onder de loep nemen bij een paardencoachingssessie.

Na de uitleg van de paardencoach werd al vrij snel gevraagd wie de eerste oefening wilde doen. Nou dat wilde ik wel! Ik kon niet wachten op mijn eerste keer paardencoaching. Gedreven als ik was wilde ik graag mijn collega’s voordoen hoe dat ging: het paard door de bak leiden. Mijn collega’s keken toe hoe het paard geleid zou gaan worden door de bak.

Het tegenovergestelde gebeurde: ik was heel erg mijn best aan het doen en het paard zette een paar stapjes. En naarmate ik nog harder mijn best ging doen, bleef het paard op een gegeven moment volledig stil staan.

Er ging van alles door mijn hoofd heen: “Ik moet het goed doen en laten zien dat ik het kan, want ik ben iedere dag met paarden bezig!”, “wat denken mijn collega’s wel niet nu het niet lukt?!”, “Paard help mij alsjeblieft en volg mij zodat het wel goed gaat!”. Kortom, mijn hoofd maakte overuren.

De paardencoach zag wat er gebeurde en stelde vervolgens voor dat zij samen met mijn collega’s de ruimte zou verlaten, zodat ik kon kijken of er iets zou gebeuren. Mijn collega’s en de paardencoach waren uit mijn zicht. Nu was ik samen met het paard en kon voor het eerst tijdens de sessie de aanwezigheid van het paard voelen. Vanuit het gevoel ontstond er verbinding, ik ging lopen en het paard volgde. Als ik links ging, ging hij links, en als ik rechts ging hij ook die kant op. Een fijn gevoel om zo vanuit verbinding samen te lopen.

Plotseling hoorde ik een stem: “Dat ziet er heel anders uit dan daarnet”. Mijn collega’s en paardencoach waren echter in geen velden of wegen te bekennen. Of toch wel: zij stonden al die tijd al op een plek waar ik ze niet kon zien, maar zij mij wel. Het maakte dus niet of zij mij zagen of niet, het ging erom dat ik vanuit mijn gevoel in verbinding met de ander kon zijn. Dank je wel paard voor dit voelbare inzicht! Margreet Boekee

Blog: Ken  jezelf  en  creëer  jouw  toekomst

Hoe  mooi  zou  het  zijn  als  je  je  leven  helemaal  zou  leiden zoals  jij  wilt?  Dat  je  vol vertrouwen  in  het  leven  staat,  je  jouw  hart  vol  overtuiging  volgt  en  je  alle  stappen  zet  die jij  wilt  zetten  in  dit  leven.  Hoe  mooi  zou  dat  zijn… je  pure  zelf  komt  volledig  tot  zijn  recht.  Waar  sta  jij  nu  ten  opzichte  van  jouw  eigen droom?

In  onze  trainingen  kijken  we  zowel  naar  het  verleden,  waar  kom  je  vandaan,  als  naar  het  heden,  waar  wil  je  naartoe?  En  beiden  zijn ontzettend  interessant  om  te  verkennen. We  hebben  immers  allemaal  ons  eigen,  unieke  verleden  dat  maakt  dat  we  nu  zijn  wie  we  zijn.  Op  onze  meest  succesvolle  dagen  en  op  onze  minst  succesvolle  dagen.  Als  we  terugblikken  naar  ons  verleden  gaan  we  allerlei  zaken  herkennen  bij  onszelf.  Wat  ons  in  het dagelijks  leven  stuurt  in  gedrag,  welke  overtuigingen  daarin  bijdragen  en  welke  waarden  daarin  voor  ons  belangrijk  zijn.  En  welke  maskers  we  onbewust  zijn  gaan  dragen  om  te  kunnen  omgaan  met  dat  wat  op  ons  pad  kwam.

Ook  de  toekomst  is  interessant.  Want  waar  wil  jij  naartoe?  Wat  zijn  jouw  verlangens,  jouw  dromen,  jouw  doelen  in  dit  leven?  En  wat  roepen  die  toekomstbeelden  bij  je  op?  Word  je  er blij  van,  is  het  spannend  of  geef  je  de  moed  al  op  voordat  je  aan  het  realiseren  van  die  dromen  begonnen  bent?

Hoe  vaak  neem  jij  de  tijd,  echt  de  tijd,  om  stil  te  staan  bij….JOU? Het  werkt  heel  inspirerend  om  in  een  aantal  dagen,  met  mensen  die  net  zoals  jij  de  verdieping  bij  zichzelf  willen  opzoeken,  te  verkennen  waar  het,  in  het  hier  en  nu,  voor  jou  over  moet  gaan.  Zodat  jij  je  vrijer  gaat  voelen,  ruimte  creëert  en  invloed  neemt  in  dat  wat  voor  jou  belangrijk  is.  Dat  je  vanuit  inzicht  over  jezelf  van verleden  naar  de  toekomst  je  de  juiste  handvatten  krijgt  om  te  gaan  leven  vanuit  jouw  puurlijke  ik. Marieke van Beek

Blog: Stapje naar voren

Het was op een maandagochtend in juni. Ik had mij voorgenomen deze week volop te genieten van al het nieuwe dat ik zou gaan leren en de omgeving waar ik was (Ibiza!). Met een aantal medecursisten zat ik in een tent, op een berg, uitkijkend over een vallei. Die ochtend was ik vroeg opgestaan. Om voor de start van de trainingsdag nog een stuk te rennen en een beetje het eiland te ervaren. Voor mij is de ochtend met de zonsopgang het mooiste gedeelte van de dag. De wereld ontwaakt en ieder doet dat op zijn eigen manier.

Naast genieten en nieuwe dingen leren had ik mij ook voorgenomen om vooral veel te gaan doen tijdens deze week. Waar ik voorheen nog wel eens de strategie had om eerst af te wachten, te bezien hoe anderen het deden, nog een keer na te denken hoe ik het eventueel zou kunnen gaan doen om dan vaak tot de conclusie te komen dat er ergens nog een stemmetje in mijn hoofd was die vertelde dat ik het wel goed moest doen alvorens te beginnen. Resultaat: er gebeurde een hoop in mijn hoofd maar mijn uiteindelijke gedrag was dat ik geen actie ondernam. Kortom, deze week stond ook in het teken van actie in de (trainings)tent!

In plaats van een stapje naar achteren te zetten bij dingen die ik spannend vond besloot ik een stapje naar voren te doen. Deze afspraak met mezelf resulteerde er op die maandagochtend in dat ik mezelf verraste. Ik stak mijn hand omhoog op de vraag wie er voor de groep de geleerde theorie tot nu toe wilde presenteren. Van schrik wilde ik bijna mijn hand weer naar beneden doen. Afgeleid door het bekende stemmetje in mijn hoofd die opmerkte dat het wel goed moest zijn en dat dat door de geringe voorbereiding niet echt het geval was. Gelukkig was daar ook de herinnering aan de afspraak met mezelf. En sprak ik mezelf bemoedigend toe: “Stapje naar voren Greet was het motto van deze week”.

De presentatie ging vervolgens prima. Perfect? Nee nog niet perfect. Maar dat hoeft ook niet wanneer je aan het leren bent. Doordat ik in actie was gekomen leerde ik weer nieuwe kanten van mijzelf kennen. Het werd een mooie week. Margreet Boekee

Als je doet wat je altijd deed krijg je wat je altijd kreeg

Als ik blijf kijken zoals ik altijd heb gekeken
Blijf ik denken zoals ik altijd dacht
Als ik blijf denken zoals ik altijd heb gedacht
Blijf ik geloven wat ik altijd heb geloofd
Als ik blijf geloven wat ik altijd heb geloofd
Blijf ik doen zoals ik altijd heb gedaan

Als ik blijf doen zoals ik altijd heb gedaan
Blijft mij overkomen wat mij altijd overkomt
Maar als ik mijn ogen sluit en goed kijk naar binnen
Dan kom ik deze cirkel uit en kan ik steeds opnieuw beginnen
Als je doet wat je altijd deed krijg je wat je altijd kreeg
-Albert Einstein-

Blog: Wat kan een paard jou nou vertellen?

Hij werkt bij een grote multinational als directeur. “Wat kan een paard jou nou vertellen?” grapte zijn collega’s de ochtend voor de paardencoaching bij het koffiezetapparaat. Dit weerhield hem niet om een workshop met paarden te volgen. Nieuwsgierig naar nieuwe inzichten had hij juist erg veel zin om aan de workshop deel te nemen.

Als ik er maar een of twee dingen uithaal is het voor mij al geslaagd, vertelde hij bij de introductie. Ik ben oprecht benieuwd wat het paard mij kan vertellen.

De kennismaking met het paard verloopt prettig en rustig. Hij maakt contact en het paard volgt hem waar hij gaat. Na wat rondjes samen door de bak te hebben gelopen blijven ze beiden staan en begint hij te vertellen. Dat hij dit herkent vanuit de praktijk. Hij maakt makkelijk contact met anderen en krijgt mensen in beweging. Echter krijgt hij weleens binnen de organisatie, in zijn gezin en bij de diverse sportclubs waar hij vrijwilligerswerk doet van mensen te horen dat het lijkt alsof hij met zijn gedachte op diverse plekken te gelijk is.

Tijdens het praten heeft het paard al diverse malen zachtjes zijn tanden in zijn mouw gezet. “Zorg goed voor jezelf’ maakt het paard duidelijk. Tja, daar zeg je mij wat. Dat is inderdaad de kern. Ik zorg te weinig voor mijzelf! Misschien moet ik inderdaad wat vaker even voor mijzelf kiezen om er daarna weer voor anderen te kunnen zijn, zegt hij nog wat aarzelend. Het paard, dat inmiddels achter hem is gaan staan, geeft hem met zijn hoofd een bemoedigend zetje in zijn rug. Hij draait zich om en bedankt het paard dat hij het zo duidelijk kon vertellen.

Na afronding van de workshop belt hij, met een glimlach van oor tot oor, naar de gastheer van het etentje van die avond om aan te geven dat hij wat later is. Hij kiest ervoor om nog even in de stralende zon met zijn blik op de grazende paarden in de wei na te genieten van hoe het voelt om af en toe even voor jezelf te kiezen. Margreet Boekee